Pierwsza na naszym rynku książka angielskiej autorki piszącej dla dzieci i młodzieży (ma w swoim dorobku ponad dziesięć tytułów, w tym cztery z cyklu „Moja mama i…” – ten jest chronologicznie trzeci, ale nie wymaga znajomości wcześniejszych) to jeszcze jedna opowieść spod znaku „czy to jest przyjaźń, czy to jest kochanie” dla młodszych nastolatków. Trzynastoletnia narratorka (Kate Lofthouse) osóbka raczej egocentryczna, uważa, że jej rodzina zdecydowanie i niekorzystnie odbiega od normy. Matka, pastor na kolejnym urlopie macierzyńskim z absorbującymi bliźniętami, ma manię naprawiania świata i pouczające cytaty z Biblii na każdą okazję. Ojciec musi zawsze mieć rację. Młodszy brat jest od niedawna niekwestionowanym autorytetem w sprawach uczuciowych, prezentującym zdroworozsądkowe i filozoficzne zarazem podejście do tematu. Bliźniaczki przeciekają na obu końcach i wrzeszczą, a pomaga przy nich au pair płci męskiej. Kiedy w domu dodatkowo pojawia się zupełnie niewychowany i zagubiony zarazem po śmierci poprzedniego właściciela pies – a bohaterka nie przepada za czworonogami – jej najlepszy kumpel od zawsze (Chaz) nagle zostaje wysłany do ekskluzywnej szkoły z internatem, w chwili pożegnania okazując uczucia wykraczające poza przyjaźń, a w klasie pojawia się nowy uczeń porażającej urody odwzajemniający jej zainteresowanie, co fatalnie wpływa na relacje z najlepszą przyjaciółką, życie zdezorientowanej we własnych emocjach nastolatki ogarnia totalny chaos. I nikt by nie przypuszczał, że w krytycznym momencie wszystko uporządkuje właśnie niesforny pies… Kolejna poprawnie napisana, nieodkrywcza ale sympatyczna i dość zabawna opowieść o jakże niełatwym dorastaniu.